Nöbetçi Eczaneler
Akşamları özellikle de geceleri değişik tiplerin buluşma noktasıydı.
Ağzıyla içmesini bilmeyen, hapı yutanlar, burundan çekenler oranın müdaviydi.
Budanmayan soluk kurumaya yüz tutan ağaçlar.
Çalı çırpı, yabani otlar tonla.
Sokak kedisi, sokak köpeği deriz ya.
Aslında orası onların evi, diğerlerinin ne işi var orada.
Belediye park diye ayırmış, gel de adına park de.
Bu satırların yazarı bile içinden geçmeyi tercih etmezdi.
Ne gerek var der, çevresinden geçerdim.
Siyasi bir partiye mensup olmadığı için.
Çok saçma bir de partiye para veriyorlar, geri almak da gerek haliyle.
Bu nedenle de.
Çevre Bakanı olmalıydı, olmadı, olamadı.
Kültür Bakanı olmalıydı, olmadı, olamadı.
Şehircilik Bakanı olmalıydı, olmadı, olamadı.
Gelelim adına park denene.
‘Tam da muhtar olacaksın, muhtar gibisin İbrahim abi’ derdim.
Gazetecilik var ya, ruhunda.
Araştırır, bakar, görür.
Yazar, uyarır, sözel bilgi verirdi.
Belki de o dönemin muhtarının haberi bile olmadan.
Çoğu sorunu hallederdi.
İşte o çöplük var ya.
Park oldu şimdi.
Kaba sözler yerini kuş cıvıltılarına bıraktı.
Şişede durduğu gibi durmayan sıvı nedeniyle çıkan naralar bitti.
Yerini çocuk sesleri oldu, ne kadar güzel.
Oyuncaklar da var, misler gibi.
Akşamları al yemeğini, çayını kahveni orda ye, iç, otur keyif yap.
5 yıldızlı otelden daha iyi.
Işıklandırmada oldu, trafo bile var.
Sallanan, gözümün önünde gördüm ateş çıkartan kablolar bir telefonla, bir iki dilekçeyle halledildi.
Kim yaptı bunu ?
Muhtar sıfatı olmayan gazeteci İbrahim Irmak yaptı.
Teşekkür, alkış, ‘büyüksün, baba adamsın’ lafı beklemeden.
Çünkü O’nun reklama, şatafata, yalakalığa ihtiyacı yok.
Biraz geç kaldı ama.
Muhtarlığa adaylığını koydu.
Ne rakibine üstü kapalı ayar çekti, ne afişlerini el ilanlarını panolarını yırttırdı, tekmeletti, gözlerini oydu.
Ne de tuhaf notları bıraktırdı.
Çünkü gazeteci o, GDO’lusundan çakmasından değil.
Asil, adil insan.
Yanlış yollara sapmadı, istese yapardı.
Yapmadı, yapamazdı.
Çünkü O.
Eski (meyen) nesil gazetecidir O.
Eğilmedi bükülmedi.
Saçmalamadı yani.
Seçim günü dimdik ayaktaydı.
Gazeteci ordusu sığabilirdi, onu da yapmadı.
Sonuç; kazanamadı.
Senin canın sağolsun İbrahim Irmak ustam, idolüm, bana yazmayı sevdiren adam.
Vardır bunda da bir hayır, benden daha iyi bilirsiniz.
Ukalalık yapmayayım.
Bazı şeyleri zorlamaya gerek yok.
Olduğu kadar, olmadı kader.
Belki de böylesi daha iyi ve de hayırlı olacak.
Bilemeyiz ki, canım müdürüm.
Bu düşünce yapınla, mahalle kültürünle, ahlakınla, etiğinle.
Sizi ‘gönüllerin muhtarı’ ilan ediyorum.
Bu öyle kağıt parçasını kutuya atmakla olacak iş değil.
Vardır bunda bir keramet.
Hizmete devam, yazarak, düşünerek, ileterek.
Kim gelirse gelsin.
Park hazır, çocuk parkı hazır, içinde kütüphane bile var.
Küsmezsin, darılmazsın, gönül koymazsın.
Bilirim.
Durmak yok, çalışmaya devam.
Hani bir karşılaştırma yapılır ya.
Genetik anne mi baba mı ?
Bakan, büyüten anne mi baba mı ?
Diye, sorulur.
Seçilen muhtar mı ?
Gönüllü muhtar mı ?
Diye de ben soruyorum.
Amaç hizmet ise eğer.
Başka beklenti, ücret mutluluğu, şevki değilse.
Hedef.
O zaman ileri.
Hepimiz aslında muhtarız.
Mahallemize sahip çıkmalıyız.
Her şeyi ‘tek bir kişiden’ ‘bir muhtardan’ beklememeliyiz.
Ne yetişecek.
Mahallenin Muhtarları sizlersiniz, hepimiziz.
İnsan yaşadığı yere sahip çıkar.
Sonuç itibarıyla.
Başın öne eğilmesin, sen üzülme sana kıyamam İbrahim abi.
Şekerin de var, aman ha.
Seviyorum seni ve de seni seveni.
Allah’a emanet ol, güzel insan.
YORUMLAR