Nöbetçi Eczaneler
Bizi hayata hazırlayan o eğitim sisteminde en önemli şey eksikti: İletişim kurmak. Empati kurmak. Duyguları yönetmek. Sabretmek. Dinlemek. Anlamak. Kalple öğrenmek…
Bugün etrafımıza baktığımızda, bilgili ama duygusuz, çok okumuş ama halden anlamayan, zekâsı gelişmiş ama vicdanı çorak kalmış insanlar görüyoruz. İşte bu tablo, kalbi eğitilmeden sadece bilgiyle donatılmış bireylerin ürünüdür.
Ne yazık ki bizlere insan ilişkilerini yönetecek, zorluklar karşısında sakin kalmayı öğretecek, empati kurduracak bir “duygu eğitimi” verilmedi. Oysa gerçek hayat bir matematik problemi değil. İnsan ruhu test kitaplarının arkasındaki cevap anahtarıyla çözülemiyor.
Çünkü insan, sadece akıldan ibaret değil. Bilgi, kalple yoğrulmazsa, sadece kibri artırır. Kalbi eğitilmemiş zihin; empati yoksunudur, yargılayıcıdır, kibirlidir, tahammülsüzdür. En ufak sorun karşısında ya öfkelenir ya da kaçar. Çünkü çözüm üretmeyi değil, yalnızca analiz yapmayı öğrenmiştir.
Bu yüzden günümüzde bilgiyle dolup taşan insanlar mutsuz, sevgisiz, yalnız. Çünkü hayatın gerçek sınavı başarı değil, insan kalabilmek.
Ve bu sınav, ne LGS’de ne YKS’de çıkıyor… Bu sınav her gün karşımıza çıkıyor:
Birine karşı sabırlı olabilir misin?
Bir çocuğun gözyaşını anlayabilir misin?
Bir dostunun derdiyle dertlenebilir misin?
İşte tüm mesele bu.
Demem o ki dostlar, bilgiye elbette ihtiyaç var ama bilgiyi taşıyacak bir kalp olmadıkça o bilgi, yarardan çok zarar getiriyor. Kalbi eğitmeden verilen bilgi; etkisiz, hastalıklı ve acımasız oluyor.
Çocuklarımıza ezber değil, anlayış öğretelim. Rekabet değil, merhamet aşılayalım.
Bilgili değil, vicdanlı insanlar yetiştirelim.
Çünkü kalpsiz bir bilgi, geleceğimizi inşa etmez; sadece paramparça eder.
