Ege Özgür Haber

Ben 1966 model bir insanım.
Pas tutmamış bir yüreğim var hâlâ,
Yorgunum evet,
Kırılmış ama teslim olmamış.

Sokakları gördüm,

Darbeleri gördüm,

Yokluğu gördüm.

Ama en çok da insanların birbirine nasıl yabancılaştığını gördüm.

Şimdi bakıyorum,
Adına “Z Kuşağı” dedikleri çocuklara.
Çocuk diyorum ya, alınmasınlar,
Onların omzunda bizden ağır yük var.

Biz ekmek kuyruğunda bekledik,
Onlar kimlik kuyruğunda.
Biz sustuk,
Onlar konuşuyor.
Ve konuşuyorlar diye rahatsız olan bir dünya var karşılarında.

Ben o dünyadan değilim.
Ben onların yanındayım.
Çünkü bilirim;
Bir insanın en çok anlaşılamadığı yerde kırıldığını.

“Z Kuşağı robot” diyenlere inat,
Ben onların gözlerine bakıyorum:
Orada korku yok,
Orada yalan yok,
Orada sadece anlaşılma isteği var.

Bir çocuğun,
Evinde annesine sarılırkenki sıcaklığı
Sokağa taşımasına izin vermezsen,
O çocuk ya donar,
Ya da yanar.

Ve siz sonra dersiniz ki:

“Bu gençler neden böyle?”

Söyleyeyim sizlere:
Çünkü siz onları dinlemediniz.
Çünkü siz onları susturdunuz.
Çünkü siz onları “öteki” yaptınız.
Ötekileştirmek.
Ne ağır kelime!
İçinde dışlamak var,
İçinde yalnız bırakmak var,
İçinde bir insanı yavaş yavaş yok etmek var.
Yapmayın!
Bir nesli çürütmek,
Toprağa zehir dökmek gibidir.
Yarın o topraktan hiçbir şey bitmez.

1966 modelim,
Ama kalbim bugünün gençleriyle atıyor.
Onlar benim kankamdır.

Çünkü ben dostluğu yaşa göre değil,
Yüreğe göre bilirim.

Gel, diyorum size…
Bir günlüğüne susturun önyargınızı.
Bir çay koyun,
Karşınıza bir Z Kuşağı oturtun,
Dinleyin.
Bakın ne olacak:
Kırılan sadece onların kalbi değilmiş,
Sizin de içiniz acıyacak.

Ve işte o gün…
Anlayacaksınız:
Bu çocuklar kaybolmadı,
Sadece bulunmayı bekliyorlar.
Ben buradayım.
Onların yanındayım.
Son nefesime kadar.

Çünkü, bilirim:
Bir nesli kurtarmak,
Bir ülkeyi yeniden kurmak kadar kutsaldır.