Nöbetçi Eczaneler
Bu haberin ardından, “Niyazi Arslan’a çok benzeyen bir arkadaş, Niyazi Arslan ile yol arkadaşı olmak” başlıklı bir köşe yazısı yazmış.
Sözde Arslan’ı överken bizi de hedef almayı ihmal etmemiş.
Ama şunu unutmuş: Birine çamur atarken önce aynaya bakacaksın. Çünkü o çamur geri teper, gelir yüzüne yapışır.
SORUYORUM: SANA HANGİ DEMOKRASİ?
Çiğli’de hiçbir etkisi ve haberi olmayan bu arkadaş, Niyazi Arslan’ın iki dönemdir seçim kazandığını ve parti içinde “çığır açtığını”, “demokrasi şöleni” yarattığını yazmış.
Evet, Arslan seçim kazandı.
Ama nasıl kazandığını biliyor musun?
Demokrasi, herkesle birlikte kazanıp sonra tek başına sahiplenmek mi, yoksa milletin emeğine çökmek mi?
Geçen dönem Niyazi’nin listelerdeki ayak oyunları nedeniyle tek aday olup tepki çeken Erkan Akar, bu kongrede yeniden “tek aday” olarak delegenin önüne kondu.
Bu demokrasi değil, dayatmadır.
Muhalefet, Arslan’ın başarısını takdir etmediğini söylüyor.
Oysa biraz anlasa, görür ki geçen dönem tüm muhalefet birleşti, mavi liste bir başarı elde etti.
Ama Niyazi ve ortağı, herkesin emeğini kendine mal etti.
Senin “demokrasi” dediğin, tek adaylı ve olaylı bir kongreyle iki kişinin kurultay delegesi olması mı?
Arslan aday adayı oldu doğru ama ne hikmetse aday gösterilmedi. Onu araştır iyice.
FEDAKÂRLIK MI, AYRICALIK MI?
“Fedakârlık yaptı” diyorsun ya…
Çiğli’de 20 CHP’li meclis üyesi var.
19’u başkanla görüşmek için kapıda saatlerce beklerken, Niyazi Arslan istediği an içeri girebiliyor.
İstediği başkan yardımcıları, istediği müdürler atanıyor.
İstediğini işten attırıyor, istediğini yer değiştiriyor.
Bu mudur fedakârlık?
Bu olsa olsa ayrıcalıktır.
VİZYON HİKÂYENİZ
Çiğli’de iki dönemdir “tek adaylı” bir seçim vizyon değildir.
417 delegeden 190 oy almak, başarı değil dayatmadır.
Gerçek vizyon, gençlere ve kadınlara yol açmaktır.
Kişi olarak Erkan Akar’ı severim.
Bir başarıdan söz edilecekse, o başarı sadece “yol arkadaşı” Niyazi’nin değil, koca bir belediye gücünün eseridir.
Ve unutma, Niyazi Çiğli’de meyve veren ağaç değil; meyveleri kendi menfaati için toplayan adamdır.
Vizyonu olan biri, adayı dayatmazdı; demokratik bir yarıştan korkmazdı; kendi hazırladığı delege listesinde 69 çizik yemezdi; gençlerin siyasette önünü açardı.
Her gün bize yazan onlarca kişi var:
“Çok doğru şeyler yazıyorsunuz ama bize iş sözü verildiği için beğeni yapamıyoruz.” diyorlar.
Bugün beni eleştirip senin yazını paylaşanlar, dün ben Utku Gümrükçü’yü eleştirirken alkış tutuyorlardı.
Demek ki neymiş? Dünya menfaat dünyası.
Soruyorum: Şimdi sana, kaç yıldır Çiğli’de yapılan onca yanlış için tek bir yazın var mı?
Yok.
Yazdığın yazıyı gazetenin veya kendi sosyal medya hesabından paylaşmaya cesaretin yoksa, sistemi eleştirme cüretin de olamaz.
Bu iş, iki parmakla “Zafer” işareti yapmaya benzemez; yürek ister.
Kısacası, bu vizyon sizde yok.
O başka.
Demokrasi ve fedakârlık sizin işiniz değil, çünkü siz çıkarınız olmadığı hiçbir şey yapmazsınız.
YOL ARKADAŞIN İLE ORTAK NOKTALARIN
Gelelim Niyazi Arslan ve yol arkadaşının benzerliğine.
İkiniz de çevrenizdeki insanları kişisel menfaatler için iyi kullanırsınız.
Menfaat bittiğinde ise insanları yarı yolda bırakırsınız.
Yalan söylemek de ikinizin en belirgin özelliğidir.
Ama aranızda küçük bir fark var:
Niyazi, hiç değilse kendi çekirdek ekibini kolay kolay satmaz.
Sen ise menfaatin bittiği an, en yakındakini bile satarsın.
SON SÖZÜM
Şimdilik Menemen hikâyene,ve 2019’daki Çiğli aday adayı veya nemalandığın derneklere hiç girmiyorum.
Belki yine aynaya bakmadan bir yazı yazarsın, lazım olur.
Ama yıllardır süren arkadaşlığımızın hatrına bir soru sorayım:
Biz seninle ailecek görüşürdük.
Söyle bakalım, Niyazi Arslan sana hangi belediyeden, kaç paralık fatura kestirdi de beni iki dakikada sattın?
Bu sessiz zaferin bedeli ne kadar, Niyazi Arslan’ın yol arkadaşı?
