Nöbetçi Eczaneler
Danıştay “dur” dedi.
Mahkeme “yeter” dedi.
Bilim “tehlike var” dedi.
Ama İzmir Büyükşehir Belediyesi ve ilgili kurumlar kulaklarını kapattı.
Son karar ne?
“Biraz daha idare edin” kararı…
Peki kim idare edecek?
Çatlayan evlerinde yaşayan Harmandalı halkı mı?
Tahliye edilen 14 hane mi?
Her gün çöp dağının altında nefes almaya çalışan insanlar mı?
33 Yıl Yetmedi mi?
10 yıllık izinle açılan Harmandalı Katı Atık Bertaraf Tesisi tam 33 yıldır İzmir’in çöplerini yutuyor.
Kapasitesinin 20 katı aşılmış, erozyon başlamış, toprak kayıyor, yaşam tehdit altında.
Ama İzmir’in 30 ilçesi rahat.
Çünkü çöp Harmandalı’nda.
Bornova istemiyor.
Karşıyaka istemiyor.
Menemen istemiyor.
Peki siz çöp üretmiyor musunuz?
Cumhuriyet Mahallesi eski Muhtarı Dursun Ali Kazar’ın haykırışı işte bu yüzden yankılandı:
> “Çöpünüzü alın başınıza çalın!”
Bu bir argo değil,
Bu bir isyan cümlesidir.
Sayın Cemil Tugay, Elinizi Harmandalı’ndan Çekin
Ahmetefendi Mahallesi Muhtarı Hasanali Baytaş çok net konuştu:
“Harmandalı İzmir’in deneme tahtası değildir.”
Sayın Cemil Tugay…
Siz bir çevre mühendisisiniz.
Bilimi bilen birisiniz.
O halde soruyoruz:
Neden susuyorsunuz?
Neden “Harmandalı ikinci bir Ümraniye olmasın” demiyorsunuz?
Neden 45 hektarlık yeni alan talebine karşı çıkmıyorsunuz?
Bu sessizlik teknik değil, siyasidir.
Milletvekilleri Nerede? İlçe Belediye Başkanları Nerede?
Bu mesele sadece Büyükşehir’in değil.
Bu mesele İzmir’in meselesi.
AK Partili, CHP’li, İYİ Partili fark etmez.
İzmir milletvekilleri,
İzmir’in havasını soluyan herkes bu soruna el atmak zorundadır.
Özellikle Çiğli başta olmak üzere, bilimsel, kalıcı, adil çözümler masaya yatırılmalıdır.
Her ilçe taşın altına elini koymalıdır.
“Ben istemiyorum” demek çözüm değildir.
Bu bir kaçıştır.
Mahkeme Kararının Arkasından Dolanmak İhanettir
Harmandalı halkı mahkemeyi kazandı.
Ama şimdi kararın etrafından dolaşılıyor.
Bu hukuk değil.
Bu adalet değil.
Bu, halkı oyalamaktır.
Unutulmasın:
Bir şehir çöplerini nereye döktüğüyle değil,
insanına nasıl davrandığıyla büyür.
Harmandalı yalnız değildir.
Ama yalnız bırakılmak istenmektedir.
Ve bu sessizlik,
İzmir’in vicdanında uzun süre yankılanacaktır.
