Ege Özgür Haber

Bir şehrin geleceği bazen bir topun peşinde koşan çocukların gözlerinde saklıdır.
Bir kentin umudu bazen çamurlu bir sahada ter döken gençlerin yüreğinde büyür.

İşte o gün, Çiğli’de böyle bir umut doğmuştu.
Egekent Spor’un gençleri…

Henüz hayatın başında, ama yüreklerinde koca bir azim taşıyan çocuklar…

170 takımın arasından sıyrılıp,
güneş gibi yükselip,
İzmir şampiyonu oldular.
Bu sadece bir kupa değildi.
Bu; inancın, emeğin, sabrın ve kardeşliğin zaferiydi.
O gün onların sevincini paylaşan bir isim vardı.

Çiğli sokaklarının yakından tanıdığı,
insanı insandan üstün tutan bir gönül adamı…

Murat Gökçekaya.

Gençleri karşısında görünce yüzünde o tanıdık tebessüm belirdi.
Sözleri ise bir babanın gururunu taşıyordu:

“Bizim çocuklarda bu azim varken tüm kupalar Çiğli’nin..!”

Bu cümle sadece bir övgü değildi.
Bir şehrin gençliğine duyulan güvenin ilanıydı.
Gökçekaya, o gençlere bakarken yalnızca futbolcuları görmedi.

O; geleceğin doktorlarını, öğretmenlerini, mühendislerini,
belki de yarının büyük sporcularını gördü...

Ve o başarı hikâyesinin arkasındaki isimleri de unutmadı.
Kulübün vizyon sahibi başkanı
Mesut Bektaş…
Her zaman emek veren
Süleyman Bektaş…
Ve çocukları sahada birer yıldız gibi parlatan
Antrenör Yağmur Ormantepe.
Onların emeği, gençlerin azmiyle birleşmişti...
Ortaya da şampiyonluk çıkmıştı...

Ama bu hikâyenin başka bir tarafı daha vardı…
Çünkü Murat Gökçekaya sadece bir esnaf değildi.
O, Çiğli’nin sokaklarını dert edinen bir gönül insanıydı...

Her gün yüzlerce insanın elini sıkan,
derdini dinleyen,

“önce insan”

diyerek yol yürüyen bir Çiğli sevdalısı…
Bir yanda sporun gelişmesi için düşünen,
bir yanda eğitimin yükselmesi için kafa yoran,
bir yanda da şehrin sorunlarına çözüm arayan bir akil insan…

Kimi zaman sorar kendi kendine:

“Çiğli nasıl daha ileri gider..?”

“Gençler nasıl daha iyi eğitim alır..?”

“İZBAN nasıl metro gibi yer altına iner..?”

“Bu şehir nasıl daha güzel
olur..?”

Sorular bitmez onun zihninde…
Çünkü dert ettiği şey şehir değil,
insandır.
İşte bu yüzden Çiğli’de bazı isimler sadece tanınmaz,
aynı zamanda saygı görür.
Murat Gökçekaya da o isimlerden biridir...

O gün Egekent’in çocukları kupayla geldiğinde,
aslında Çiğli’nin geleceği kapıyı çalmıştı.
Bir masa etrafında gülüşler yükseldi.
Gençlerin gözleri ışıl ışıldı.
Ve sanki bütün şehir o an şunu söylüyordu:

“Gençlik varsa umut vardır.”

Ey Çiğli…
Kıymetini bilen insanlarla büyür şehirler.
Dileriz ki bu güzel şehir,
böyle yürekli insanlarla
daha nice başarılara yürüsün...

Ve Egekent’in o çocukları…
Koşmaya devam etsin...

Çünkü bazen bir topun peşinde koşan çocuklar,
bir şehrin kaderini değiştirir.

Yolunuz açık olsun…
Kupalarınız bol olsun…

Çiğli’nin güneşi hiç sönmesin.